Werken tijdens de coronacrisis

Julia de BruinInstagram, Interview

“Beperkt en tóch rekening houden met mijn medemens”

Een van onze studenten, Latifah, werkt op een woonvoorziening. De coronacrisis heeft veel invloed op de werkzaamheden. Zij vertelt hoe haar werk er tijdens deze crisis uit ziet.

Helaas kan ik geen contrast schetsen gebaseerd op een eerdere ervaring, ik ben immers pas werkzaam bij Ons Tweede Thuis sinds de corona uitbraak. Ondanks dat zie ik hoe de gehele woonvoorziening is omgebouwd tot een coronaproof omgeving. Dat heeft niet alleen de woonvoorziening veranderd, maar ook de leefsituatie van de bewoners.

Hoe gaan de bewoners ermee om?

Opvallend is dat de meeste bewoners de maatregelen serieus nemen, ook zijn ze er niet vies van om personeel aan te spreken op een misstap. Zo zijn er nu een beperkt aantal zitplaatsen aan de eettafel, zijn de afstandsmeters met tape op de grond gemarkeerd, staat er in iedere ooghoek een fles desinfecterende handgel en zijn er een aparte in- en uitgang. De bewoners houden goed in de gaten dat deze maatregelen door iedereen in acht worden genomen.

Het niet hebben van fysiek contact is weleens lastig. Een bewoner een ‘high five’ of een ‘box’ geven is in deze tijd niet meer gepast. Gelukkig zijn we creatief: we hebben de ‘elleboogbegroeting’ en de ‘voetbox’ in het leven geroepen. Ondanks de fysieke afstand lijkt de groep meer samen te komen. Er komen meer bewoners naar de gezamenlijke ruimte, nu ze hun collega’s, familieleden en vrienden even niet kunnen zien. 

De gezamenlijke ruimte is het drukst bezocht tijdens persconferenties. Bij sommige bewoners zorgt de versoepeling van de maatregelen voor een gevoel van opluchting. Voor anderen zijn de nieuwe maatregelen te gewaagd en nemen ze liever een afwachtende houding aan. Voorkomen is in hun optiek namelijk beter dan genezen.

“Hoe vertel je de bewoners dat een begeleider in thuisquarantaine moet blijven?”

De collega’s bij Ons Tweede Thuis spelen een grote rol in hoe deze periode wordt beleefd. Voor veel bewoners zijn hun begeleiders de mensen waar ze het meest regelmatig contact mee hebben naast hun eigen netwerk. Binnen het team zijn er gevallen geweest waar collega’s in thuisquarantaine moesten verblijven, wegens besmettingsgevaar of een daadwerkelijke besmetting. Om onrust te voorkomen, verbloemen we dit voor de bewoners als een vakantie. Zij weten niet dat de begeleiders coronagevallen hadden in hun directe omgeving.

Hoe stel je hen gerust?

Inmiddels biedt de situatie wat meer perspectief: er zijn minder besmettingen in Nederland en de versoepeling maakt meer mogelijk voor de bewoners. Het bericht dat bewoners weer naar hun dagbesteding of werkplek kunnen is een verademing.  Ook is er een beleid opgesteld dat het mogelijk maakt voor ouders en andere familieleden om een bezoek te brengen aan de bewoners. Echter blijft het voor sommigen een lastige situatie, omdat hun ritme plots is omgegooid. De versoepeling van de maatregelen verstoort hun nieuwe ritme en ook dat zal weer even wennen zijn.

Het lastige blijft het geruststellen van de bewoners, terwijl ik zelf niet weet waar de crisis naartoe gaat en hoe lang het nog gaat duren. Het helpt mij dat de bewoners begrijpen dat het naleven van de maatregelen in het voordeel werkt van hun eigen gezondheid en dat van hun naasten. Tijdens deze periode geniet ik van de samenhang onderling en hopelijk wisselen we de ‘elleboogbegroeting’ snel weer in voor een echte ‘high five’.