Yorinde aan het woord

Julia de BruinInstagram, Interview

De Tamarinde is een collectief van (hbo en wo) studenten die zich tijdens hun studie hebben verenigd om praktijkervaring op te doen. Deze studenten hebben met hun afwisselende studies ook verschillende expertises te bieden. Zo is er voor iedere opdracht wel een student te vinden en kunnen opdrachtgever en student elkaar via De Tamarinde ontmoeten. In dit interview vertelt Yorinde over haar ervaringen.  

Toen Yorinde in januari 2019 klaar was met haar bachelor Psychologie, wilde ze graag werkervaring opdoen. Via via kwam ze bij De Tamarinde terecht. Ze is aan de slag gegaan bij de Hartekamp en Ons Tweede Thuis, waar ze werkt met mensen met een licht, matig en ernstig verstandelijke beperking. Door het werk ervaart ze hoe het eraan toegaat op woongroepen, ervaring die handig van pas kan komen. Na een master Klinische Psychologie wil ze graag aan de slag als psycholoog binnen een dergelijke instelling. 

“Doordat ik dit werk ben gaan doen, leer ik zo veel over het werken met cliënten, collega’s en hoe het eraan toegaat bij de instellingen. Ik weet nu hoe een dag er voor de bewoners uitziet en wat je allemaal voor een bewoner kan betekenen. Bij Ons Tweede Thuis ga ik bijvoorbeeld mee naar de dagbesteding, wandel ik met bewoners en doen we activiteiten om de dag zo leuk mogelijk te maken. Bij de Hartekamp heb ik meer te maken met mensen met een licht verstandelijke beperking en daardoor ziet de daginvulling er heel anders uit. Ik probeer de bewoners te begrenzen en structuur in hun dag aan te brengen. In het begin vond ik het heel lastig om daarin de leiding te nemen. Sommige bewoners zijn veel ouder dan ik en dan kijken ze je aan alsof je alles weet. Soms wist ik het dan ook niet. Daar moet je tussen alle regels door ook je eigen weg in vinden” 

“Het niveauverschil tussen de bewoners bij Ons Tweede Thuis en de Hartekamp zorgt ervoor dat de werkzaamheden erg verschillen. Met de bewoners van de Hartekamp ga ik bijvoorbeeld vaker in gesprek, iets dat met bewoners van Ons Tweede Thuis lastiger is. Gesprekken voeren is voor mij soms wel een valkuil. Zo heb ik wel eens te veel aan een bewoner verteld, waardoor hij daarna een loopje met me nam. Dat is iets waar ik me steeds bewuster van word en waar ik iedere dag mee oefen. Ook merk ik dat ik bij beide werkplekken met heel andere problemen in aanraking kom. Waar ik bij de Hartekamp te maken heb met bewoners die niet op tijd thuis zijn, is het niveau bij Ons Tweede Thuis lager waardoor activiteiten altijd samen gedaan worden”.

“Wat ik het fijnste vind aan het werk is dat ik aan het eind van de dag soms van een bewoner de vraag krijg wanneer ik er weer ben. Of als bewoners aangeven dat ze het fijn vinden dat je er bent. Dan weet je dat je echt iets hebt toegevoegd aan hun dag. Dat zijn de kleine momenten waarop je weet dat het er voor de ander toe doet wat je doet”